Toen en nu

1. Wat u hier ziet

Een foto uit 1894 zegt op zichzelf weinig. U ziet een straat van losse stenen, witte muren, vrouwen in de rouw — en u weet niet waar het is. Legt u dezelfde plek van nu ernaast, dan kantelt het beeld: het is de trap die u gisteren nog nam. Dat moment is de reden voor deze pagina.

De montages zijn het werk van Jaime Guardiola. Hij zocht de oude foto’s op, vond het standpunt terug, maakte de nieuwe opname en voegde ze samen — soms met beelden uit vijf of zes verschillende periodes. Ze zijn verzameld bij Altea Mi Pueblo, de plaatselijke kroniek van Antonio Pérez, die al meer dan vijftien jaar bestaat.

De oude foto’s zelf zijn echter niet van hem: ze werden ter beschikking gesteld door Oscar Lloret (dankzij de belangeloze medewerking van Ramón Llorens Barber, Luis Fuster Orts en Pedro J. Orozco Juan, die het mogelijk maakten een groot deel van de fotocollectie bijeen te brengen).

Wat hier staat, is een selectie uit zo’n vijfhonderd montages. Gekozen is op ouderdom — hoe ouder het beeld, hoe beter —, op het aantal periodes en zo dat niet dertig keer hetzelfde witte straatje terugkomt. De volledige collectie staat op Altea Mi Pueblo, en wie van Altea houdt, is daar een hele middag zoet mee.

Klik of tik op een afbeelding om die vergroot te zien; met de pijlen of door te vegen gaat u naar de volgende.

2. De beelden

Het dorp als geheel

Straatjes, trappen en bogen

Pleinen en straten

Haven, strand en visserij

× ‹

›

Montages: Jaime Guardiola. Fotografías cedidas por Oscar Lloret (gracias a la colaboración desinteresada de Ramón Llorens Barber, Luis Fuster Orts y Pedro J. Orozco Juan, que hicieron posible que se pudiera recopilar una buena parte de la colección de fotos). Uit de collectie van Altea Mi Pueblo, hier overgenomen met vriendelijke toestemming van Antonio Pérez. De volledige collectie staat op die website.

3. Wat de beelden vertellen

Door alle achtenveertig beelden heen keren vier dingen terug, en samen vertellen ze de geschiedenis van het dorp beter dan welk jaartal ook.

• De velden verdwijnen. Op de opnamen van vóór de jaren zeventig reiken de akkers tot aan het strand: terrassen, amandelbomen, rijen groenten. Nu staat daar de stad. Het duidelijkst te zien op de luchtfoto’s en op de heuvel boven de velden.
• Het verval kwam vóór de redding. Verscheidene montages tonen de oude stad in de jaren dertig en zestig als een ruïneveld: ingestorte daken, dichtgemetselde deuren. Het witte Altea van nu is geen bewaard gebleven dorp, maar een herbouwd dorp.
• De dieren zijn verdwenen. Ezels, geiten, varkens, muilezels met kar: tot in de jaren zeventig horen ze bij het straatbeeld. Daarna niet meer.
• De pier groeit. In 1894 ligt de baai open, in 1935 begint een strekdam, in 1958 is die langer, nu ligt er de haven. Wie de vier stappen achter elkaar ziet, begrijpt waarom het strand nu ligt waar het ligt.

Wat de beelden niet laten zien, zegt ook iets: geen rij torenflats tegen de heuvel van de oude stad aan. De kern van 1617 is er nog; wat groeide, was alles eromheen. Waarom het dorp ligt waar het ligt, leest u op de pagina over de geschiedenis.